Łuszczyca

Łuszczyca jest przewlekłą chorobą skóry charakteryzującą się występowaniem monomorficznej wysypki w postaci różowo-czerwonych guzków z luźną srebrzystobiałą łuszczącą się powierzchnią. Choroba trwa latami, obserwuje się naprzemienne okresy nawrotów i remisji.

Zazwyczaj choroba ta powoduje pojawienie się suchych, czerwonych plam unoszących się nad powierzchnią skóry, jednak u niektórych osób chorych na łuszczycę zmiany skórne nie są widoczne. Plamy te nazywane są blaszkami łuszczycowymi.

Mogą jednak być również zlokalizowane i występować na innych obszarach skóry, w tym na powierzchni dłoniowej dłoni, skórze głowy, zewnętrznych narządach płciowych i powierzchni podeszwowej stóp.

Często dotknięte są również paznokcie u rąk i nóg. Zmiany na paznokciach mogą występować przy braku zmian skórnych i być izolowane.

Statystyki

Częstość występowania łuszczycy na świecie szacuje się na około 1-3% populacji. Według międzynarodowej organizacji Europso w 2010 roku na świecie zarejestrowanych było 125 milionów pacjentów chorych na łuszczycę.

Klasyfikacja

Ogólnie klasyfikacja wygląda następująco:

• Łuszczyca krostkowa
  • uogólniona łuszczyca;
  • łuszczyca pierścieniowa (kustuloza pierścieniowa);
  • łuszczyca dłoniowo-podeszwowa (łuszczyca kończyn, uporczywa przewlekła krostkowica dłoniowo-podeszwowa, łuszczyca krostkowa Barbera);
  • przewlekła postać uporczywego zapalenia skóry (łuszczyca podeszew i dłoni, łuszczyca dłoniowo-podeszwowa);
  • liszajec łuszczycowy opryszczkowy.
• Łuszczyca niekrostkowa
  • łuszczyca wulgarna lub łuszczyca zwykła, łuszczyca prosta (łuszczyca płytkowa, stabilna w postaci przewlekłej);
  • erytrodermia łuszczycowa (łuszczyca erytrodermatyczna).

Przyczyny

Lekarze nie byli w stanie sporządzić listy dokładnych przyczyn łuszczycy. Proponuję rozważyć przyczyny w zależności od charakteru.

1. Wirusowy. Wirusy, które negatywnie wpływają na funkcjonowanie węzłów chłonnych. Identyfikacja tych mikroorganizmów i określenie ich siedliska jest niezwykle problematyczna. Warto zauważyć, że krew chorego po przetoczeniu zdrowemu pacjentowi nie powoduje zakażenia. Dlatego tę przyczynę łuszczycy uważa się za nieudowodnioną.
2. Odporny. Ogólnie przyjęty powód. Mechanizm spustowy to proces genowy, w wyniku którego układ odpornościowy ulega zakłóceniu.
3. Zakaźny. Początkowo naukowcy byli zdania, że winne są krętki, paciorkowce, a nawet epidermofitony. Wyniki badań nie potwierdziły tej teorii. Nowe hipotezy wskazują, że przyczyną rozwoju łuszczycy są choroby zakaźne, w tym zapalenie migdałków i grypa.
4. Genetyczne. Mówimy o dziedziczeniu predyspozycji do choroby.

Czynniki predysponujące i prowokujące

Kluczowym objawem patologicznym łuszczycy jest nadmierna proliferacja wadliwych komórek naskórka. Dlatego też zasadniczym punktem wyjaśnienia mechanizmu rozwoju choroby i podjęcia decyzji o leczeniu łuszczycy jest ustalenie czynników wyzwalających. Główne:

1. Psychologiczne - wpływ krótkotrwałego silnego stresu, a także niewyrażonych, ale długotrwałych lub często powtarzających się negatywnych skutków psychologicznych, niezadowolenia moralnego, zaburzeń snu, stanów depresyjnych.
2. Zaburzenia metaboliczne w organizmie, dysfunkcja narządów trawiennych, zwłaszcza wątroby i zewnątrzwydzielniczej funkcji trzustki.
3. Choroba lub dysfunkcja gruczołów dokrewnych (podwzgórze, tarczyca, przytarczyce i grasica, aktywność hormonalna trzustki).
4. Zaburzenia układu immunologicznego (reakcje alergiczne i choroby immunologiczne).
5. Obecność przewlekłych ognisk infekcji w organizmie.
6. Mechaniczne i chemiczne uszkodzenia skóry, długotrwałe stosowanie antybiotyków lub glikokortykosteroidów w przypadku jakichkolwiek chorób, hiperizolacja, palenie tytoniu i nadużywanie alkoholu, ostre choroby zakaźne.

Przebieg choroby

Łuszczyca jest chorobą przewlekłą, zwykle charakteryzującą się przebiegiem falowym, z okresami samoistnych lub spowodowanych określonymi efektami terapeutycznymi remisji lub poprawy oraz okresami samoistnych lub wywołanych niekorzystnymi wpływami zewnętrznymi (spożywanie alkoholu, współistniejące infekcje, stres) nawrotów lub zaostrzeń. Nasilenie choroby może być różne u różnych pacjentów, a nawet u tego samego pacjenta w okresach remisji i zaostrzeń w bardzo szerokim zakresie, od małych, miejscowych zmian po całkowite pokrycie całego ciała blaszkami łuszczycowymi.

Jakie są najczęstsze mity na temat tej choroby?

• Łuszczyca jest zaraźliwa. Nie, łuszczyca jest przewlekłą, niezakaźną chorobą skóry, która nie przenosi się z osoby na osobę i nie migruje z jednej części ciała do drugiej.
• Klimat ma wpływ na częstość występowania i jeśli przeprowadzisz się do ciepłych krajów, łuszczycy nie będzie. Nie, klimat nie ma wpływu na częstość występowania łuszczycy.
• Łuszczycy można zapobiegać. Czynniki powodujące zaostrzenie, ani same, ani w różnych kombinacjach, nie są przyczyną choroby. Dziś nie wiadomo, co jest początkowym impulsem do rozwoju łuszczycy, dlatego nie można podjąć działań zapobiegawczych.
• Łuszczycę można leczyć za pomocą tzw. medycyny tradycyjnej. Pacjenci powinni zachować szczególną ostrożność przy podejściu do takich metod. Z jednej strony wiemy, że na łuszczycę nie ma „lekarstwa”, jednak chęć pozbycia się choroby za wszelką cenę popycha pacjentów do różnych wątpliwych działań (zwracanie się do uzdrowicieli, uzdrowicieli), a to są zmarnowane pieniądze. Z drugiej strony ci „uzdrowiciele” oferują pacjentom „własne rozwiązania”, na przykład środki zewnętrzne, które z reguły zawierają hormony, ale w tym przypadku schematu, a zwłaszcza ich dawkowania, nie można w żaden sposób kontrolować.

Dotkliwość

Łuszczycę klasyfikuje się zwykle według ciężkości jako łagodną (zajmującą mniej niż 3 procent powierzchni skóry), umiarkowaną (zajmującą od 3 do 10 procent powierzchni skóry) i ciężką (zajmującą więcej niż 10 procent powierzchni skóry). Łuszczycowe uszkodzenie stawów uważane jest za ciężką postać łuszczycy, niezależnie od obszaru uszkodzenia skóry.

Objawy łuszczycy

U pacjentów chorych na łuszczycę, w wyniku intensywnego wzrostu komórek skóry, na skórze pojawiają się gęste plamy, które mają kolor biały, czerwony lub srebrny. U zdrowego człowieka rozwój komórek skóry następuje stopniowo, ich złuszczanie następuje mniej więcej raz w miesiącu. W rezultacie nowe komórki stopniowo zastępują stare komórki w górnej warstwie skóry.

U pacjentów z łuszczycą rozwój nowych komórek następuje znacznie szybciej: powstają nie w ciągu kilku tygodni, ale w ciągu kilku dni. Odpowiednio, w tym czasie górne komórki skóry nie mają czasu na śmierć, w wyniku czego następuje manifestacja głównych objawów łuszczycy - nawarstwianie się i tworzenie się płytek na skórze. Takie blaszki u pacjentów z łuszczycą różnią się wielkością. Ich manifestację obserwuje się na różnych częściach ciała - na skórze głowy, kolanach, dłoniach, łokciach i dolnej części pleców. Objawy łuszczycy najczęściej występują u osób starszych, choć choroba może pojawić się także u dzieci i młodzieży.

Podrażniona łuszczyca

Rozwija się na tle aktywnego narażenia na niektóre czynniki drażniące na skórze z istniejącą postępującą łuszczycą, w szczególności na promienie słoneczne lub określone maści, a także na inne rodzaje czynników drażniących, które wpływają na płytki nazębne.

Łuszczyca wysiękowa

Ta postać łuszczycy charakteryzuje się nadmiernym wysiękiem podczas reakcji zapalnej; pojawia się jako część postępującego okresu łuszczycy.

Łuszczyca kropelkowata

Łuszczyca kropelkowata, której objawy pojawiają się nagle, charakteryzuje się powstawaniem licznych plam na skórze.

Łagodna łuszczyca

Ta postać choroby objawia się łagodną infiltracją (w ogólnej definicji infiltracja to impregnacja tkanek tą lub inną substancją) z elementów wysypki. Te z kolei wyglądają jak plamy (a nie grudki). Łuszczyca plamista rozwija się z reguły ostro i charakteryzuje się podobieństwami do toksyczności.

Stara łuszczyca

Tę postać choroby można rozpatrywać pod kątem objawów w postaci wyraźnego nacieku z płytek, ich ogólnej sinicy, z powierzchnią hiperkeratotyczną lub brodawkowatą.

Łuszczyca łojotokowa

Ta postać łuszczycy, jak sama nazwa wskazuje, rozwija się u pacjentów z łojotokiem, który jest już dla nich istotny. Choroba objawia się na skórze głowy, w okolicy za uszami, na klatce piersiowej, w okolicy fałdów nosowo-wargowych, w części podłopatkowej i szkaplerzowej pleców.

Łuszczyca dłoniowo-podeszwowa

Choroba może objawiać się albo w postaci zwykłych płytek łuszczycowych i grudek, albo w postaci form hiperkeratotycznych imitujących modzele i modzele.

Diagnostyka

Proces diagnozowania łuszczycy nie nastręcza żadnych szczególnych trudności i opiera się na badaniu charakterystycznego wyglądu skóry pacjenta. Zwykle nie wykonuje się badań laboratoryjnych ani specyficznych badań na łuszczycę. Jednakże w niektórych przypadkach postępującej ciężkiej łuszczycy nadal konieczne jest wykonanie badania krwi w celu wykrycia procesów zapalnych, autoimmunologicznych i reumatycznych.

Jak wygląda łuszczyca: zdjęcia w początkowej fazie

Podstawowym elementem łuszczycy jest pojedyncza różowa lub czerwona grudka, pokryta dużą liczbą luźnych srebrzystobiałych łusek. Ważnym objawem diagnostycznym jest triada łuszczycy: zjawisko plam stearynowych, filmu końcowego i punktowego krwawienia podczas zdrapywania łusek.

Jakość życia chorych na łuszczycę

Wykazano, że łuszczyca może pogarszać jakość życia pacjentów w takim samym stopniu, jak inne ciężkie choroby przewlekłe. W zależności od nasilenia i umiejscowienia zmian łuszczycowych, pacjenci chorzy na łuszczycę mogą odczuwać znaczny dyskomfort fizyczny i/lub psychiczny, trudności w adaptacji społecznej i zawodowej, a nawet wymagać niepełnosprawności.

Pacjenci chorzy na łuszczycę mogą także (i często są) nadmiernie przejmować się swoim wyglądem, przywiązywać do niego zbyt dużą wagę (czasami aż do obsesyjnej fiksacji na tym punkcie, wręcz dysmorfofobii), cierpieć na niską samoocenę, która wiąże się z lękiem przed odrzuceniem i odrzuceniem społecznym, czy też obawą przed nieznalezieniem partnera seksualnego ze względu na problemy z wyglądem.

Leczenie łuszczycy w domu

Łuszczyca jest chorobą przewlekłą. Celem leczenia są pozytywne rezultaty, aby wysypki skórne zniknęły i nie pojawiały się jak najdłużej. W niektórych przypadkach łuszczyca nie wymaga żadnego leczenia.

Pytanie, jak leczyć łuszczycę w domu, należy podzielić na 3 główne kategorie: wewnętrzne stosowanie leków, głównie leków, stosowanie zewnętrzne (maści) i fizjoterapia. Wtórne są coraz częściej stosowane jako środki wspomagające w leczeniu łuszczycy.

Niezależnie od tego, jakie metody leczenia łuszczycy wybierze dermatolog, maksymalny efekt daje zintegrowane podejście do rozwiązania tego problemu, które polega na:

• wykorzystanie środków zewnętrznych;
• wewnętrzne stosowanie leków, witamin, suplementów diety;
• połączenie zabiegów fizjoterapeutycznych;
• leczenie w sanatoriach wodami mineralnymi, borowinami, pijawkami;
• przepisanie diety, post terapeutyczny.

Kompleksowe leczenie nawrotu łuszczycy, rozpoczęte w odpowiednim czasie, pozwala na szybkie oczyszczenie skóry z wysypki i długotrwałe zapobieganie jej ponownemu pojawieniu się.

Leki

Leczenie farmakologiczne łuszczycy obejmuje przyjmowanie różnych leków doustnie, stosowanie maści i innych środków.

Podane doustnie:

• leki przeciwhistaminowe;
• hepatoprotektory;
• enzymy;
• sorbenty energetyczne;
• antybiotyki (szereg penicylin, makrolidów i cefalosporyn);
• niesteroidowe leki przeciwzapalne;
• leki immunosupresyjne;
• produkty biologiczne.

Leki hormonalne stosuje się w złożonych stadiach choroby. Stosować wyłącznie zgodnie z zaleceniami lekarza. W innych przypadkach zaleca się obejść się bez nich. Ponieważ uzależniają, choć prowadzą do szybkiego efektu, ale nie na długi czas. Ponadto leki hormonalne mają wiele skutków ubocznych.

Terapia zewnętrzna polega na aplikacji na skórę substancji takich jak:

1. retinoidy;
2. Kremy z głównym składnikiem aktywnym – tłuszczem;
3. Mieszanki naftowe;
4. leki smołowe;
5. Preparaty bazowe keratolityczne;
6. Kompleksy witaminy D3 na bazie syntetycznej;
7. Kortykosteroidy.

Maści na łuszczycę

W przypadku łagodnej postaci tej patologii czasami można pozbyć się jej objawów wyłącznie za pomocą środków zewnętrznych:

1. Maść Naftalan stosuje się zarówno w stacjonarnych, jak i regresywnych stadiach tej patologii. Za jego pomocą można pozbyć się nie tylko zapalenia skóry, ale także swędzenia.
2. Leki glikokortykosteroidowe pozwalają na ograniczenie procesu zapalnego, mimo to nie można ich stosować długotrwale
3. Maść salicylowa pomaga zmiękczyć zrogowaciałe łuski skóry, a także szybko je usunąć.
4. Maść siarkowo-smołowa pięć i dziesięć procent pomaga zmniejszyć proces zapalny skóry, jednak nigdy nie powinna być stosowana przez pacjentów z wysiękową postacią tej patologii.
5. Maści na łuszczycę z witaminą D mają dość silne działanie przeciwzapalne i pomagają zwiększyć skuteczność leczenia tej patologii.

Fitochemioterapia

Fitochemioterapia to jedna z metod leczenia łuszczycy polegająca na wykorzystaniu promieni ultrafioletowych. Metodę tę przeprowadza się za pomocą specjalnych instalacji, które umożliwiają ekspozycję promieni ultrafioletowych nie na całą skórę, ale tylko na jej dotknięte obszary. Tę metodę leczenia zwykle stosuje się łącznie z lekiem o nazwie Metotreksat.

Terapia PUVA

To terapeutyczne działanie długofalowego promieniowania ultrafioletowego w połączeniu ze specjalnymi lekami, które stosuje się w przypadku najcięższych postaci łuszczycy, które trudno poddają się innym metodom leczenia. Osobliwością terapii PUVA jako metody leczenia jest to, że po wyzdrowieniu, czyli oczyszczeniu skóry, konieczne jest ciągłe leczenie podtrzymujące w celu utrzymania remisji.

Innowacyjne metody leczenia – nowość w leczeniu łuszczycy

Chirurgiczne leczenie łuszczycy

Od dawna udowodniono, że w przypadku zdiagnozowania łuszczycy skóry leczenie samymi lekami zewnętrznymi nie daje pożądanego rezultatu. Od kilku lat chirurdzy przeprowadzają unikalną operację polegającą na chirurgicznym przywróceniu zastawki jelita cienkiego, co chroni tę część jelita przed bakteriami chorobotwórczymi. Po operacji wzmacniają się zdolności ochronne układu odpornościowego, skóra staje się zdrowsza i obserwuje się długotrwałą remisję.

Stosowanie wąskopasmowej terapii UVB o długości fali 311 nm

Ostatnio praktykuje się stosowanie tej metody w monoterapii. W porównaniu do innych zabiegów UV metoda ta charakteryzuje się minimalnymi skutkami ubocznymi, jest dobrze tolerowana i jest techniką krótkotrwałą – kilka minut na zabieg, czas trwania zabiegu to 2,5 miesiąca. W tak krótkim czasie następuje wyraźna poprawa kliniczna i długotrwała remisja utrzymująca się nawet do 2 lat.

Dieta na łuszczycę

Pacjenci chorzy na łuszczycę muszą po prostu przestrzegać diety i przestrzegać podstawowych zasad prawidłowego odżywiania.

Lista produktów tworzących zasady w organizmie:

• Dowolne warzywa z wyjątkiem rabarbaru, dyni i brukselki. Należy pamiętać, że ziemniaki, papryka, bakłażany i pomidory są surowo zabronione.
• Nie wykluczaj owoców. Najważniejsze, żeby nie jeść śliwek, żurawiny, porzeczek i jagód. Warto zaznaczyć, że bananów, melona i jabłek nie należy spożywać jednocześnie z innymi produktami.
• Koniecznie pij świeże soki warzywne z marchwi, buraków, pietruszki, selera i szpinaku.
• Codziennie możesz spożywać soki owocowe z winogron, ananasa, gruszki, pomarańczy, papai i grejpfruta, mango, cytryny i moreli. Ważne jest, aby dodawać do jedzenia lecytynę i sok z cytryny.

Lista produktów, których nie powinni jeść chorzy na łuszczycę (tworzą kwasy):

• Należy całkowicie wyeliminować lub ograniczyć do minimum spożycie żywności zawierającej skrobię, tłuszcze, cukier i oleje. Zazwyczaj są to następujące produkty: ziemniaki, fasola, śmietana, ser, zboża, mięso, suszony groszek. Niezbilansowane dzienne spożycie tych produktów nieuchronnie prowadzi do zapoczątkowania reakcji kwasowych we krwi. Efektem jest pogorszenie stanu zdrowia.
• Ważne jest odpowiednie zbilansowanie pożywienia. Istnieje szereg produktów, których jednoczesne spożywanie jest zabronione. Na przykład produkty mięsne z produktami zawierającymi dużą ilość cukrów i nie należy łączyć słodyczy ze skrobią.
• Ważne jest, aby ograniczyć spożycie cukru. W diecie powinno znajdować się jak najmniej konserwantów, octu, barwników i różnych dodatków do żywności.
• Najważniejsze jest to, że konieczne jest całkowite wyeliminowanie spożycia alkoholu i napojów zawierających alkohol.

Menu na tydzień na łuszczycę

Rozważmy przykładowe menu na tydzień, które jest zalecane w przypadku zaostrzeń, nawrotów i zapobiegania w niebezpiecznych okresach.

1 dzień

• Śniadanie: surówka ze świeżej kapusty, kromka chleba pełnoziarnistego, zielona herbata.
• Drugie śniadanie: 2 jajka na twardo, tost, kompot z suszonych owoców.
• Obiad: zupa kalafiorowa, pieczywo pełnoziarniste, na danie główne kasza gryczana z grzybami lub warzywami, zielona herbata.
• Obiad: trochę niesłodzonego twarogu ze śmietaną, kefir.

drugi dzień

• Śniadanie: sałatka z ogórków i pomidorów, jabłko, zielona herbata.
• Drugie śniadanie: kromka czarnego chleba z masłem, 1
• jajko na twardo, zielona herbata.
• Obiad: kapuśniak bez mięsa, kawałek czarnego chleba, zielona herbata. Kolacja: jabłko, szklanka sfermentowanego mleka pieczonego.

3 dzień

• Śniadanie: sałatka owocowa z jogurtem, kompot z agrestu.
• Drugie śniadanie: sałatka jarzynowa, kromka pieczywa pełnoziarnistego, zielona herbata.
• Obiad: gotowana ryba (sandacz, sum) z minimalną ilością soli, kromka pełnoziarnistego chleba, kompot z agrestu.
• Obiad: wczorajsza bułka, kompot z agrestu.

4 dzień

• Śniadanie: sałatka z ogórków i jajek z kwaśną śmietaną, tosty pełnoziarniste, sok jabłkowy.
• Drugie śniadanie: 2 banany, 1 szklanka sfermentowanego mleka pieczonego lub kefiru.
• Obiad: szklanka bulionu, kawałek gotowanego mięsa, sałatka z ogórków i pomidorów.
• Obiad: kromka chleba pełnoziarnistego z masłem, szklanka kefiru.

5 dzień

• Śniadanie: sałatka z marchwi, tosty pełnoziarniste, zielona herbata.
• Drugie śniadanie: gotowana ryba (nie czerwona).
• Obiad: zupa rybna rzeczna, kromka chleba pełnoziarnistego, zielona herbata.
• Obiad: wczorajsza bułka, szklanka kefiru.

6 dzień

• Śniadanie: płatki owsiane z wodą, kromka chleba z otrębami, zielona herbata.
• Drugie śniadanie: twarożek z owocami (banany, jabłka, morele), kefir.
• Obiad: zupa grochowa bez mięsa, kawałek chleba (dowolny), jabłko.
• Kolacja: szklanka kefiru.

7 dzień

• Śniadanie: kasza gryczana z mlekiem, kefir. Drugie śniadanie: kanapka z masłem i kawałkiem gotowanego mięsa, sok jabłkowy.
• Obiad: zupa z klopsikami, zielona herbata. Obiad: 2 jabłka.

Tradycyjne metody leczenia choroby

Oczyszczanie organizmu z łuszczycą często przeprowadza się za pomocą środków ludowych. Do tych celów stosuje się różne produkty pochodzenia naturalnego, a także zioła. W dalszej części artykułu dowiemy się, jak leczyć łuszczycę tradycyjnymi metodami.

Leki na receptę do stosowania doustnego

Aby oczyścić skórę i wyeliminować główne objawy łuszczycy, zaleca się następujące przepisy:

1. Używanie nasion lnu. Aby przygotować produkt, łyżkę nasion należy zalać szklanką wrzącej wody i dokładnie wymieszać. Produkt należy parzyć przez co najmniej 12 godzin. Lepiej zostawić lek na noc. Napar należy przyjmować rano na pusty żołądek.
2. Odwar z zatoki. Dobry efekt daje wywar z liści laurowych. Aby to zrobić, dodaj 10-15 średniej wielkości liści do litra wrzącej wody i gotuj produkt na wolnym ogniu przez 15-20 minut na małym ogniu. Na koniec odcedź bulion i ostudź. Weź 1 łyżkę. l. trzy razy dziennie przez 20-30 dni.

Produkty do użytku zewnętrznego

Aby pozbyć się płytek nazębnych i oczyścić skórę, skorzystaj z następujących przepisów:

1. Leczenie zmian olejem lnianym. Olejek można stosować 5-6 razy dziennie.
2. Maść na bazie smoły i propolisu. Aby się przygotować, musisz wziąć 50 g smoły i 30 g propolisu. Produkty należy podgrzać w łaźni wodnej i dokładnie wymieszać. Po ostudzeniu nakładać maść na płytki 3-4 razy dziennie.
3. Olej rybny w czystej postaci bardzo dobrze oczyszcza skórę. Nakłada się go na dotknięte obszary cienką warstwą i pozostawia na 30-40 minut.

Leczenie łuszczycy: terapia uzdrowiskowa

W cofających się stadiach łuszczycy zalecana jest terapia uzdrowiskowa.

1. Helioterapia jest najskuteczniejsza w stacjonarnych i cofających się stadiach łuszczycy. Tego typu zabieg jest przeciwwskazany w letniej postaci łuszczycy, kiedy skóra jest bardzo wrażliwa na działanie promieni słonecznych. Helioterapia to zabieg wykorzystujący światło słoneczne, z czego najskuteczniejsze są promienie ultrafioletowe.
2. Klimatoterapia to wykorzystanie czynników klimatycznych i naturalnych biostymulatorów organizmu do celów leczniczych.
3. Aeroterapia to pobyt przepisany i regulowany przez lekarza, spanie na świeżym powietrzu i kąpiele powietrzne.
4. Zalecane są kąpiele mineralne. Kąpiele w dwutlenku węgla zalecane są przy łuszczycy w połączeniu z chorobami układu sercowo-naczyniowego. Kąpiele tlenowe stabilizują procesy redoks i normalizują ciśnienie krwi.
5. Termoterapia jest techniką terapii uzdrowiskowej, która obejmuje terapię błotem, parafiną, ozokerito i glinką, terapię psammo i naftalanem oraz inne metody.
6. Terapia borowinowa (borowina) to jedna z najskuteczniejszych metod, której istotą jest przeprowadzanie zabiegów zewnętrznych z wykorzystaniem różnych borowin leczniczych, torfów i sapropelów.
7. W przypadku łuszczycy w fazie stacjonarnej bez objawów erytrodermii i wiosny i lata z wodami siarczkowymi; wody radonowe; termalne wody krzemionkowe; obróbka solanką; lecznicze błoto.

W ostatnim czasie wśród chorych na łuszczycę ogromną popularnością cieszą się kurorty nad Morzem Martwym.

Zapobieganie

Nie ma specyficznego zapobiegania łuszczycy, ale po wystąpieniu choroby konieczne jest przyjmowanie środków uspokajających, prowadzenie kursów terapii witaminowej i korygowanie chorób wywołujących nawroty.

Jaka jest prognoza?

Rokowanie jest warunkowo niekorzystne, ponieważ łuszczyca jest chorobą przewlekłą, której nie można całkowicie wyleczyć. Postępuje powoli, a terminowe i odpowiednie leczenie jedynie poprawia jakość życia, ale nie eliminuje samej choroby.

W okresach zaostrzeń obserwuje się utratę zdolności do pracy. W przypadku braku odpowiedniej opieki medycznej może to prowadzić do niepełnosprawności.